اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از همان شیطنت هایی که حرف تو پشت بند آن باشد که بگویی:

مگه دستم بهت نرسه...

وای که چقدر لذت بخشه.

همه چیز زود شروع شد
عاشقی !
دلتنگی !
رفتن تو …
اما نمیدانم چرا تمام نمیشود ؟
عشق تو در من !

اونی که هر روز به من سر میزد امروز به من سنگ میزنه

اونی که امروز به من سنگ میزنه به بیگانه ها سر میزنه

در نیست
راه نیست
شب نیست
ماه نیست
نه روز و نه آفتاب
ما بیرون زمان ایستاده ایم
با دشنه تلخی در گرده هایمان
هیچکس با هیچکس سخن نمی گوید
که خاموشی به هزار زبان در سخن است
در مردگان خویش نظر می بندیم با طرح خنده ای
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ خنده ای

آشنا بود صدا یش مثل هوا با تن برگ...

در این بالا نفسم لرزید...

فانوس شهر از دستم افتاد ...

و من در بیراه ی کوچه پس کوچه ها تنها ماندم...

کاش می شد خوشه ای از تنهاییه شهر را بچینم....

می دانم که ابرها دلتنگ نمی مانند و پشت سرت می آیند

بي تو هرچقدر تصور مي كنم
ديگر ابر هاي اسمان
شكل خوشبختي را به خود نمي گيرند!

سرآمد جواني و ما را نيامد
پيام وفايي از اين زندگاني