اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آه دريا ! كيست در آن‌سوی تو

كاينچنين با هر نگاهش غرق آهم می‌كند ؟!

هديه عاشقانه من است

خيالم نيست

كه بدجنس و پر رويی

فقط

نمی دانم

چرا

زنده ام

فقط دو چشم سیاهت را برای خواندن می خواهم

ز تو در حال منفجر شدنم

در سرم بمب ساعتی دارم

شب که خوابم نمی برد تا صبح

صبح، سردرد لعنتی دارم

همه از پشت خنجرم زده اند

زل می زنم به پوچیِِ ی خودم
و تاریکی
که چقدر عجول
به من نزدیک می شود.

آیه های مقدسِ خداییتِ خداست!

نوشته های من

واژه به واژه از تو گفتن است

رنج مقدسِ نداشتنِ تو است

ریاضتِ لذت بخشِ نهان در تلاش بیهودۀ من!

دیر وقتی است،

بغضِ دلتنگی

گونه ی سیاه مشق های پیرم را

آرام و بی ترانه!

می شِکند.