اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

داستان گیسوان ِ توست

این فرصت را دارم

رشته‌ای از شاخ‌های قاصدک را بگیرم

نهایت کوچه را

در ادامه‌ات بدوم.

نجواهای ِ مرغی که یک پا نداشت

کولیان
به فرمان ِ ستارگان طی ِ طریق می‌کنند
و مادران
روزشان را به طنین زنگ ِ مدرسه‌ها تقسیم

تو
تنها عاشق‌ این حوالی هستی

کولی‌تر از دسته‌ی ِ قوها
در باران می‌روی و درد ِ سر شمارش ستارگان را برای ِ من
یادگار می‌گذاری.

چیزهایی که نه تو می‌بینی نه دیگران




تپش قلب

در یک روز سرد

اوضاع خیلی خراب شده ... ،

دست و بال ِ ت باز هست یه خُرده من ُ بغل کنی ... ؟

از حوصله ی ِ زنده گی سر رفته ام ...

مرگ هم زمین پاک کردن را بلد نیست .

تنهایی...

چه تحقیر می‌شوم آنگاه

که احساسم خونین می‌شود

با

جنبشهای هوسناک قلبهاتان

از

شما

نیستم

جانیان احساس

ره می‌سپاریم میان حفره ها

حفره ی تولد

حفره ی رشد

حفره ی بلوغ

حفره ی لذت

حفره ی درد

نمی توان به پیش رفت جز با فرو رفتن درون حفره‌ها

و ما همواره به شوق رسیدن فرو می رویم!

می‌رویم تا حفره ای بی خروج در میان یکی از این حفره ها، شکارمان کند.

حفره ی ناگهانِ مرگ.

همیشه عشق ماندن نیست

گاه باید رفت

آری باید رفت بی تو

باید رفت با عشق

و چه پارادوکس غریبی است

بی تو رفتن

با عشق رفتن

با تو ماندن