اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سينه‌ام را مي‌شكافد
از ميان لخته‌هاي خون

سالهاست که درون سینه امان

فراتر از تپش های معصومانه و رگ های بی تاب،

قایق عاشقی مان تاب می خورد !

و ما خوب می دانیم

ناخدای عشقمان خداست ...

او که مرا از تو

و تو را از من آفرید

من ... تو ... ما!

این اتفاق سرخرنگ عجیب ..!

تو همیشه با منی

لابلای تار و پود جان و تن