اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نکند فقط به گل آلودگی کفشهایمان بیندیشیم . .

شکایت می کنم از خود ازاین دریای طوفانی

هوابی تونفس گیراست ومن تنهای تنهایم

بیا بنگر دمی اینجا بدین دریای تنهایی

کمی تحمل کن



ببین قطره ھای باران



وقتی که از ھم جدا می شوند



چه زود می میرند



این آسمان خجالت نمی کشد



با این ھمهسن و سال



تا دلش می گیرد



مثل بچهھا



می نشی و ھای ھای گریه ی کند...

وضعیت سرخ سرخ !

روی آن خیل زبان های دراز

همگی بسته شده با گیره ها

لاشه ای را در نظر می آورند

که به گورستان برند !

در این بازی روزگار و چرخش زمانه

هر کس که دلی دارد او غمی دارد

وقتی ک نیست