در انتهای خطوط سرد پیشانی پس از اینهمه سال اینهمه باران که بارید و داغ شبنم ها را تازه کرد بارید وبغض های مرا فرو خورد پس از اینهمه سال هنوز از یاد نمیبرم شبی که نا خواسته ....با بغضی عظیم گریه سر دادم وانسان شدم کاش تا ابد در گهواره خدا خواب میماندم...حتی اگر دستی مرا تکان نمیداد