اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من ماندم و تمام حساب و کتاب ها
مبهوت این نگاه و حجاب و نقاب ها...

در امتدادِ این دیوارهای بلند

منی که همان کویر تشنه و بی جانم سالهاست که انتظار یک قطره باران
را میکشم

در عجبم از سیب خوردنمان

رسیده ام به حس برگی

واژه التهاب سکوت من در بزم یک تنهایی است...

خوووو.....شاکی ـم از سرنوشتم....

++

با کلی بد بیراه پستو تقدیم میکنم به خودم

آرامشی باور نکردنی