اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بگذار کوه

استقامت را از چشمان تو بیاموزد

#غریب

نه به خاطر شعر

نه به خاطر جور دیگر زیستن

خس خس نفس

در سردی سکوت

سمفونی این روز های من است ...

شب ها

پرنده ها

بال هاشان را فراموش می کنند

من دست هایم را...

پرنده ها می نویسند

من

پرواز می کنم.

به خاطر تو نه

به خاطر چشم های خودم

نگاه نمی کنم تو را...

مرگ را می بخشم...
بیچاره یادش نبود
سال هاست که
من مرده ام....

شب از من، و تصویر پروانه‌ها خالی‌ست ...