اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو همیشه درست پنداشته ای
دل من
شبیه تکه سنگی است
که می خواهم
تو با همه خستگی هایت
یک لحظه
به من تکیه کنی ...

همچو من در چاه تنهایی رها،
می زند در موج حیرت دست و پا
خود نمی داند که می افتد کجا...

دنیای من تو بودی

به اندازه کافی



مرد شدم که ازعهده چشمانت برایم



نگاه نکن

فقط تمام خودت رابه من بده



تادرانزوای هم اغوشی

گرم بمیرم.

الکی خوووووووووووووووو

شادی غصه گونه

دوم شخص یه حس غریبی داره و دل نشینه .

خاطره ها کهنه می شن ... آدما تنها می مونن
فقط ترانه های ما تو گوش دنیا می مونن

از روزهای نیستی و باران...