اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چون مترسک

در باغ رؤیاهای زرد

گل های کاغذی ام را می پایم

و کلاغ ها چه بی اعتنا

از بالای سرم می گذرند !

وقتی که کوچ دوای درد پرستوها نیست....

بیش از این حتی غزل تاب و توانم را نداشت

بعدِ باران؛

دوست داشتنت

حوصله ی من هم!

اندوه را

چگونه قسمت کرده اند

که در دل هر خانه ای

قدری پیداست

زخم ها به کجا می روند ؟

وقتی درد را احساس می کنیم ،

ردشان را نمی یابیم.