اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

همه می روند

مثله توکه رفتی!

فقط شعرهایم کنار زندگی میمانند...

فقط من کناراین شعرها میمیرم....

هیسسسسس.....



انگار چشمانم چشمه ای است

که چوپانی کودک از ان آب می نوشد



وزندگی نقش زنبورهایی است

که از عطر مریم ها شعر می سازند

یک امشب را مدارا کن با من....

مشتِ محکم

بر چشم هایِ من ...