اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کریم رجب زاده

درود بر مهربانان...

این روزها

با قلم موی دست تو

و آبرنگ چشمانت

بر تکّه های آسمان

رؤیا می کشم

و در بازار باران می فروشم

اگر آمدی

زیر رنگین کمان

کنار خیالت نشسته ام

مرا زیر تن پوشت بگیر

برای قدم زدن

درسایۀ برگ های سرخ و طلائی

زیر نور چراغ های خیابان

شعر من رنگ چشاته...

باز مادر به بهانه ی روسری اش



در چشمهای پدر



پرسه می زند!!