اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عبوری مدام

از میان فصل ها

بايد رفت ، غريبانه ، بي هياهو

اونوقت سایه های کویر/

حتا/

قهقه ی تنگی دل ترا سر می دهند/

حرمت نگه دار/

از بایدهایی که کاشتی/

در میان علفهای هرز نبایدها/

درون اين اتاق
به سمت بن‌بستي ست

باید به نسخه های پزشکم وفاکنم!