اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چِ عکسه نازی

سال هاست

کلاغها

رؤیاهای مرا

از دشت سینه ام

می چینند

و دلم

مترسک غمگینیست

که بر مزرعۀ سوخته ام

در اشکهای تنها

می گرید

ذهن آشفته ام

آبستن شعری ست

از تو

مبادا سقط شود

نوزاد احساسم

بیا تصدق چشمهایت !...

باورکن

دیگر قدمهایم

خارج از حوصله تمام جاده هاست

وتماشای

عشقبازی" آذر" با "دی"

در امتداد شبی طولانی

دیوانه ام می کند

چگونه باز کنم

دکمه های پنجره را

با گیس های دلتنگی ام

وقتی در برکه دلم

تمام عروسک هایم را به خاک سپردند.....

فریادها

آنجا که پرندگان مهاجر

آوازشان را به آسمان آبی می سپرند

لبخند میزنند

و میروند

در باورم نیست ، اما

هنوزاز پشت تاریکترین پنجره دنیا

آنسوتر نمی روم

شاید چراغی بیابم

اینجا همه چیز بوی خاک می دهد

من اینجاییم

در دل شب

خسته

می خواهم سرود ی بخوانم

به من بگو

کدام نی لبک را باید بنوازم

که به شیون ننشیند؟!