اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من آواز خواندم

و این نغمه های بی پروا

رها از قلب و حنجره

اگر تنها در یاد ماه مانده باشند ،

باز هم لطف بزرگی است!

مذبوحانه


تا سیارگی کند


حول بلندایت تا ابد


و من تا همیشه


کنار افتاب های کال زمستان


تماشای انتظاری تاریک را


تجربه می کنم در خویش

با گِلهاي رُس سرخ

از تو بتي بسازم

تا فردا خدا را کم نياورده باشم

های زندگی

از رو نمیروی مگر؟

در این گرما

کاین چنین

سرد

میگذری...

الکی....