اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من

خسته ام

از

امیدهای کوتاه...

نگاه کولی.....

اتاق من

سفارتخانه ی تسخیر شده ایست

که پاپیون قرمز دارد.

مادرم هنوز لیف میبافد

پدرم دولول زنگ زده اش راسمباده میکشد

ولباس هایم ... سوراخ میشوند

من

سرباز فراری هستم

که در اتاقی جهت جغرافیاییش را گم کرد

وهمرزمانش همه زخم بستر گرفتند...

حالا

تبر و تلسکوپت را زمین بگذار

گوش هایت را بگیر

چشم هایت را ببند

لب هایت را بدوز

و فرض کن هرگز به دنیا نیامده بودی.

آموووووووووووووووووو

تو ميان گل ها پنهان مي شوي