آرزوهـایم را گـذاشتـم در کـوزه
بـا آبـش قـرص هـای اعـصابم را مـیـخورم...!

و اون بی تفاوت به مخالفتم بیاد تو و آروم بغلم کنه ...

تو نیستی

نمیدانی که هر ثانیه

غمی سنگین

غمی وحشی

خودش را در آغوشِ او

رها می کند

اما فراموش نشدی...

تاب خورده اي


مثل پيچكي

به دور شعرهايم !

صدایم کن




به شیوه ی سکوت ،



به سَبک ِ تلنگر باد



بر پنجره ها ،



به مهربانی



سایه با آفتاب ،



به رسم نوازش ِ مهتاب بر گیسوی ِ تنهایی .



صدایم کن ...



که در بی انتهاترین نقطه ی ازدحام فریاد



کم آورده ام



صدایت را !!!

خیلی قشنگ و عاشقانه بود