اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو سایه ات بر ماه افتاده
و ماه در ابگیرهای کوچک

بگذار شاخ و برگ درختان آرام بگیرند و



من نیز .....!......

سارا تنبل

نخیرم عآقامون بالاخرهـ میخرهـ

اعتراف کن
به تجسم کالبد استخوانی من
در اندیشه خاکستری خود
چه زمهریری بود دستانت هنگام وداع
حیف چیزی در من نمانده بود تا ویران کنی
اعتراف کن

بازی مضحکی راه انداخته اند
زندگی را از هر طرف بنویسی
مجبوری
تکامل مرگ را باور کنی