اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حالا سرم را خم می کند

ومن حس می کنم که در حال سقوط ام

فردا...

كابوسي است

براي مردي

كه روزي

چشمهايش

قبله نما بود

براي افتاده ترين سياره

ازچشم خدا..!

می لرزم

پای استرس های گاه بی گاه خودکارم

و انگشت ها

که جایی برای دویدن نمی بیند

نه !

دیگر، به هیچ

دل نخواهم بست

« سعدي بزرگ»

طنین بیاندازبر پاهای بی حسم ،

که یک قدم به جلو

همیشه عرض کوچه کم است و

بهانه برای توقف جور !

ایستاده اند

و همه چیز برای تجاوز سواره رو آماده است !

و کم کم درخت خاری می شود

که باید از چشم خیابان کند!

دلبندم گوش کن!!!...

آوای گریستن ِامواج ِخروشان ِدریای خزر

قصه ی دلدادگی مان را

به گوش ساحل لاجوردی میرساند...