اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه با هوشی پگاه....

شــآد باش کــه چیزی کم نگذاشتـه ای

و بدهکــارِ خودت ، رفاقـت و خدایتــ نیستی . . .

دود حسرت اسپند خاموش

چشمانم را می سوزاند هنوز !

این زندگی از بهر چیست ؟

خفتن و شستن ... چریدن

یا خزیدن زیر ران بیوفا ؟

یاکه خندیدن دروغین

چهره را سرخ نمودن ؟



کم بنال و دست بردار

از آن دیرین کهن افکار

به پیش چشم تنگت

چراغی را بیفروز

اگر از دست آن امواج رستی

که موهومات هستند

قدم بگذار

در آرامش آن ساحل نورانی زیبا .

درود بر مهربانان

پرنده های مهاجر

بکارت پروازهایشان را

از دست داده اند

در خرمن سوخته آسمان .

نمیدانم ازچه رو بازهم

تن اهالی میلرزد تا سحر