اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

«بال های باد»

پری زاده ی جنگل

با لباسی الوان

در انتظار ِ

شاهزاده ی سوار بر بال های باد

تا برقصند در آغوش ِآسمان

نقاشی میکند

زمینِ سبزِ مطهر را

برای حضور سبز بهار

امام خمینی

چشم هایم را می دهم


به راهی که امتدادش در گام های تو مبهم گشت!

در مقابل چشمانم شب ميميرد وقتي كه اينهمه تاريكي را مي بيند!
و ثانيه ها
مضحكه ي زمان شده اند!
دلم
لباسي مي خواهد سفيد
كه بوي كافور مي دهد!
نمي خواهم بمانم و هواي آلوده را تصويه كنم!
نمي خواهم ببينم
ماهي قرمز را درون تنگ
كه بزرگترين آرزويش
پيوستن به حوضي كوچك است!
و دستي را كه
به بهانه ي دعا
سد راه پرندگان مي شود!
و
دختركي را كه از تب فاحشگي مادر
درد را حامله مي شود!
نمي خواهم ببينم...

شهر را

در دست هایم رها نکن

من ،

از خیابان های ابری

می ترسم !

خواهان آنم که ضربان قلبت به لبخندهای مکررتکرار شود

وهرآنچه به دل آرزویش داری به هربهانه ای ازآن توباشد.

رابـطه آدم ها یخچـال و لبـاسشویـے نیـست
که گارانتـے داشتـه بـاشد ؟
یـک روز هست و یـک روز نیـست
و اگر کسے تضمیـنے بـدهد دروغ گفتـه است...

کــابـــوس.. رویــــای ِ "دســتهـایــی ست" ، کــه نـیسـت