اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه زیاد شده اند

این شیشه های شکسته ی در سطح شهر

مثل هر دلی

و تو انگار شکسته بند

میان بازار داد میزنی

آی دل

ادامه می دهم

در خیالم

در این ایستگاه

هر که و هر چه تاخیر کند

تو نیامده‌ای

خواهش مدام ِ بید برهنه

باد را نه آرام

که حریص می‌کند به وزیدن

باور نمی‌کنی!

صلیب شده‌ام

میان خیابان‌های صدا و وحشت

در انتظار توفانی شاید

که مرا ببرد

به دور دست

جایی که نشانی از این همه تهمت و

انگشت‌های اشاره نباشد

جایی غریبه

که تنها نشانی‌اش

صدای تو باشد

بی تو ...

باران اندیشه ی ِ سیل دارد ... ،

رحم کن بر این تاک ِ امیّد ...

نقطه ی ِ پایان ِ آدم که یکی دو تا نیست ... ،

اعتراف داغ...

یعنی ...

از گریه ...

با گریه نوشتن ...

سقوط ...