اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با چشم های بی فروغ
در
شبِ سرد کویرِ تنم؛
ستاره ها را
چه غریبانه
نفَس می کشم!

چون برای زخمِ دوستانم
دوست اش دارم!...

به چشم هایم
وعده ی" شرابِ " گلِ نرگس دادم!؟...
اینک،
بر بامِ خانه ام
گلِ حسرتی روییده است؛
و بر پرچینِ باغ ام،
خزه های سر بریده!؟...

بلی بلی.....خودت خواب نداری رفیق....

جنازه؛ با جرقه جُم
نمی خورد!

باغچه بي آسمـــــــــان...بي برگ

از در و ديوار بوي مرگــــــــــ

این کوه ها تو آتیش بسوزه
آتیش بگیره و اونم بسوزه
برید و به یار من بگید
من سوختم تا اونم بسوزه