اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نام ترا

برای درختان:

گنجشک می‌شوم.

گفت: باران باش

رفتم از لب‌های او باران بیاموزم

گفت: گرما باش

یاد خورشیدی که از پیراهن آبیش سر می‌رفت، افتادم

گفت: دریا باش

موج‌ در موج آمدم

توفان شدم

بر ماسه‌های گرم آسودم.

چکّه می‌کنند

چکّه... چکّه... چش هایم

اشک....اشک....

حرف‌هایم را کجا باید...؟
شـعرهایم را چه جوری پس...؟
آسمان ِ دفـتـر من باش.