اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آدم ها هیچ گاه از تنهائی در نمی آیند ... ،

گاهی از تنهائی به درد می آیند ...

بیا مثل هیچ کس نباشیم

میان این همه ترنم نور و صدا

در اوج بودن اما مصرانه نبودن ها

فریادی در کار نیست

من خسته ام

بیا تکرار نکنیم فصلها را

همین بهار برای تنها تن پوش قرن کا[!]ت

بیا تکرار شو در من

خدایا آسمانی ام کن ....خسته ام از زمین ات....

همیشه ترسیده‌ام

از نگاهی که ویرانم کند

از به تو چه گفتن هایت....

خشتی از تو را حتی به رویا هم ندارم...