اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرگ‌هاي دراماتيك و به‌ويژه آن‌هايي كه با بار تراژيك بيشتري همراه‌اند، همواره تأثيرگذارند و بخش مهمي از توجه و احساسات جمعي را به سوي فرد درگذشته جلب مي‌كنند. جامعهْ نام و جزئيات مرگ و زندگيِ اين افراد را تا مدت‌ها و گاه براي هميشه در ناخودآگاه خويش ثبت و ضبط مي‌كند و پيوسته در بزن‌گاه‌هاي مختلف، نام آن‌ها را بر زبان مي‌آورد. عسل بديعي تا پيش از مرگش اگرچه در حافظه جمعي سينمادوستان و بينندگان تلويزيوني ايراني بازيگري به نظر مي‌رسيد كه فقط در ايفاي يكي دو نقشْ خوب و موفق ظاهر شده بود، ولي اين دومين مرگ و فقدان تلخ يكي از ياران و همراهان سينماي ايران در سال جديد (پس از فقدان دكتر هوشنگ كاووسي) در انداز‌ه‌هايي بيش از دو فيلم برترِ كارنامه عسل بديعي (بودن يا نبودن و شيرين) براي او و جامعه بازيگري و سينمايي در ايران، عزت و آبرو خريد و البته نام نيكي هم از خود اين هنرمند بر جاي گذاشت...

سایه ای بی نام هستم پایمال جاده ها

سالیانی می شود که راه را گم کرده ام

عشق

از روي روزهاي اين تقويم پريد

با پريدنت

پرنده كوچك

غمی شرور و دلی مضطرب، چگونه عقابی

کنار فاخته یی آشیانه داشته باشد؟

مانده ام

بین

رفتن یا ماندن....

"دیوانگی هایم"
از سر ناچاریست!

و گرنه مدتهاست که

"عاقل"

شده ام....

ممنونم از لطفتون عزیز مهربان انشالله شادو سلامت باشییی

سفید و سرد قطب

سیاه و گرم استوا

آنقدر رسیده ام

که هوس زرد شدن دارم

هوس ریختن

با باران یکی‌ شدن

دلم پاییز می‌‌خواهد.

باغچه ی پاییز من

سبز تر از بهار و

گرم تر از تابستان و

سرد تر از زمستان است

پاییز من آهنگ خش خش برگ دارد

سرود نسیم

رقص شاخه ها

بابا قرن بیست ویکمه.....