اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

برایم یک استکان چای تلخ بریز..

این را نه راهبه ها می دانند، نه روسپی ها. تنها من می دانم که از دست رفته ام...

سوگند به قلم.....

[!] منه ب هیچکدومتونم نمیدم

احساساتم را

ریز ریز

پس انداز می کنم در قلک دلم

قلک که پر شد

خودش می شکند

و من با آن همه احساس

چند شعر می خرم

از آسمان

از شب

از گل

نقطه چین پر میکنم

تا خرمن ت نسوزد احوال ما ندانی...

چه روزهاي فقيري

از ابرِ خشک مگر خواهش بیابان چیست؟

زیبا بــــــود ممنونــــــم