اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دیگران زخم می‌زدند

تو زخمه

انتظار داشتی

عاشقت نشوم؟!

امشب خواستم در شعری
تو را هم پیر کنم
نتوانستم

اینجا خاکستری باید بود...نه سفید...ونه سیاه...

اینجا تنها چیزی که مهم است بکارت روح است...نه چیز دیگر...

خاکستر باید شد...

حس های از دست رفته ام

دود را خلاصه می کنم در حبابهای پوچم...

شعر
روح شعله ور من است
که از دوریت
آتش گرفته است

زندگی کن .

آخر ِ دنیا

نفرتی نیست توی قلبم ، اما مشته دو تا دستام

نه تو فکر بخششم ، نه تو فکر انتقام

روی سینه ی منه ، دست سرد اتهام

یکی از ستاره می گفت ، از شب و بارون ریز ریز

نه ستاره شد تو شبهام ، نه یه هم پرسه تو پاییز

یه نفر دیروزم برد ، یه نفر رویام دزدید

یه نفر به آرزوهام ، به تموم قصه خندید

سقوط بی نطیر ، غم نارنجی برگ

یه نسیم هرزه گرد ، درک حس سرد مرگ