اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تکیه بر خلاء،تلخ‌ترین صحنه زندگی بود...

فاصله آمدن و رفتن ماست

دیگر حتی شعر هم نمی توانم بگویم
چه کردی با من؟
نمی دانی
می دانم
می دانم
مگر چه کردم با تو؟

من میدانم شعرهایت با چه زحمتی نوشته شده‌اند آن را در تک تک ابیاتش لمس می کنم.باور کن شعرهایت با من سخن می گویند.

توفیقم ده

عزيزم تو نگرانم نشو !!

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !

آرزوی من اینست

که دو روز طولانی

درکنار تو باشم فارغ از پشیمانی

یاد کتابِ مشکلات را شکلات کنید افتادم...