اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از شب این شهر میگذرم

انگار

همین کا[!]ت!

گذشتن
این سهم من بود
از عشق
تو هم بگذر
بگذار قلمم را کنار بگذارم
این بار شروع کنم
نوشتن را با عشق
اما
خدا کند که ...
نه نفرین نمیکنم
خدا کند که تو مثل من اسیر نشوی

می دانم حواسَت به من نیست..

به هر جا که نگاه ميکنم تو را ميبينم. تصوير تو تنها چيزيست که چشمهايم باور
ميکند. دستان لرزانم را دراز ميکنم تا صورت مهربانت را لمس کنم اما به يکباره محو
ميشود و من به ياد مياورم که تو در کنار من نيستي. چشمهايم را آرام مي بندم، صدايت
در گوشم ميپيچد، طنين خنده هايت همه جا را پر ميکند، بي اختيار لبخند ميزنم ولي
صدايت دور و دورتر ميشود و من به ياد مياورم که باز هم تو نيستي. چه شيرين است تمام
لحظه ها

معلوم که دلت خیلی پره شرمنده داش ما بی ادبی کردیم

مرا روی زانویش نمی نشاند

انتظار ِ گذشتن ِ زمان ...

تنها ، خسته ، توی جنگل های شمال

اشکی تو چشام نمونده ....