اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آفتاب ؟!

نشانی مان را فراموش کرده ای؟؟؟

گاه با ننوشتن می نویسم !

نوشته هایی سفید...

تو از روی همین برگه های سفید

مرا خواهی خواند

می دانم



من اما "در گوشه ی همیشگی شعرم"

به صبوری ثانیه ها می اندیشم

و همخوابگی انتظار و درد

و زایش طفل کوچک تنهایی...

و چقدر بد است که رازهایی در زندگی هست که فقط آنرا آدم هایی می دانند که خوب کاش آدم های دیگری هم میشد که بدانند ...

دیروزهای رفته ام را ورق می زنم
- انگار که تمام دار و ندارم همین باشد
نو ...تو..تو...

به تو فکر می کنم ....

به دَرَک که یکی چشمش از تاریکی می ترکد !

گورِ پدرِ گلدانها !

خستهـ نباشیـــــ