اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از عبور خیابان های خالی

از تماشای دست های مبهوت

و از عقربه های ساعتی که

به بطالت لحظه های من می رقصند

بازگشت پرنده پیدا نیست

زمین در گل فرو رفته

و کلید تمام فاصله ها گم

بین من و گل های شسته ی قالی

رو به رو ...

فصلی وهم انگیز

ایستاده در استانه

صامت

در هوای پیشواز و بدرقه ی ما

باد امد

اینه شکست

ومن گم شدم

زیر اوار فریادی غریب

ترانه هایم را به خاطر بسپارید

نه نیلبکی

نه دفتری

که سوز دلم را در ان شیپور کنم

خدایا! طاقت تمام شده است.شکیب سرآمده است،کارد به استخوان صبوری رسیده است.

مانده ام که این روزها از چه چیز و از چه بنویسم؟

محبوس شده اند تمام شعرهايم

در چشمهايم

ميان كوره راه ِ گلويم

كوه بغضي هستم كه فقط

شانه هاي مهربان تو تاب مي آورند

شكستنش را