اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می بینی دلبندم؟
هنوز رویایت تمام زندگی من است!

جون…قسم خوردنها بیهوده بود
نمیشکستیم…حتی اگر
جهانی پیش رویمان می ایستاد‎!‎
این‎ ‎روزها بزرگ شده ایم اما ترد و شکننده…بی آنکه بگویند بشکن،میشکنیم بی صدای بی صدا…

چشمانم را بسته ام و گذاشته ام ثانیه ها لحظه هایم را اعدام کنند.کم آورده ام ناتوان شده ام در برابر روزها

خسته تر از آنم حرفی بزنم، یا گاهی داد، تا شاید کمی سبک شوم!

تنهاییم هر روز پر رنگ تر میشود، نمی دانم باید خوشحال باشم یا ناراحت!؟

خدانکنه داداشی