اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

رنگی ِ رنگی.

یک لیوان آب

می شود تمام خنکی ِ کاذبی که بعد از مدتها دویدن دنبالش بودم!.

امشب دستم دوباره به نوشتن می رود!

و این فکرم نیست که می دود

تنها طغیان واژه های پراکنده ی سر انگشتانم هستند که

خود را بعد از مدتها خالی می کنند

امشب آخرین بار است که می خواهم زندان را ببینم!

بی شک آن روز که ارغوانی تر شدم

خواهی چید مرا

از میان شاخه های در هم تاک...

خوب می دانم.

در خت من می شوی؟!

اما وقتی رنگ آبی تو روی بوم ریخت

وخطوط مبهم نقاشی شکل گرفت

شکل آسمان توی ذهن زندانی ام تداعی شد

دست هایم از شوق لرزید

مشق تو خط خورد

تمام بوم های گذشته سوخت

و من دوباره نقاش شدم...

گاهي صدايي دور

در مه

گاهي آبي دريا

گاهي يك دلتنگي

با عطر ليموي تازه

گاهي همين كه

مي گويي

نگرانت بودم

كافيست براي من

تا بار ديگر عاشقت شوم!

گاهی بی دلیل تو رویاهام باروون سنگ میباره.طاقت چترها کافی نیست!

من

عادت کردم ...

به این زخم های جانکاه

- این مونس بی توقع -

به این شب های سردی که سخاوتمندانه

ظلم می بخشند.

به نگاه های خشم آلودی که هر لحظه

تیربارانم می کنند!

چه صفایی دارد

آسمان شبانه

-با چشمان بسته-

من،فریاد خاک را،در میان امواج دریا شنیدم.صدایش را می شنیدم،که زلال بود-همچون گهواره ی آبی اش-

من،آواز خاک را می شنیدم که داستان از سرنوشت تلخش می گفت:از قدم هایی که چرکینش کردند،از خورشیدی که نور می بخشید،از برگ پاییزی که همسفرش شد و از نسیم سردی که ترکش کرد.

.