اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه خوش باورهایی

که زنبور و نیشش را

کبوتر می دانند...

آواز گام های غزل ساز تو چرا

از انحنای کوچه صدایم نمی کنند ؟

من به دنبال دیارم هستم,

شهر من اینجا نیست!

شهر من گم شده است!

امشب

شب شعر مي گيرم

با چشم هاي تو و تنهايي هايم

واسه منم دعا کن

کاش چشمانم لال بود ...

میخواهم دور شوم




از تمام بودنها ،



بگذرم ، از تمام پلهایی



که با نسیمی فرو خواهند ریخت !

چقدر غریب و مبهم.....

چه حس مشکوکی !!!

حالا که من دورم از تو

و دیگر میان پلک هایت به خواب نمی روم

تکان نمی خورم از هيچ وحشتی

کوزه ام بی اختیار افتاد از دستم شکست

وقتی در دعای خوشبختی، بوی رفتنت پیچید...

دوباره مرور می کنم

چاق می کنم

می نوشم

صبح می شود

در خیابان از همه بزرگتر راه می روم