اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آنــقدر دســتان غريبه ها را گرفتي،

دست روي دست گــذاشتي که...ازدست رفــتم!!!

ااین درد من است...

به آتش عشق دچارم رحم کن اگر انسانی/ انقدر ناز نکن اگر آهوییدوست داشتنی هستی

به شقايق سوگند که تو برخواهي گشت

من به اين معجزه ايمان دارم ...

" منتظر بايد بود تا زمستان برود، غنچه ها گل بکنند ... "

محکم راه برو
تو عاشق شدی
جنگیدی و ...
الان تنهایی
سرت رو بگیر بالا!

هر چه هست تاریکی­ست و هیاهو و هزاران فریاد در تاریکی و از تاریکی.

نیستی
و این فقط کمی عجیب است
گیرم که دیگر به یک سیگار پُک نمی‌زنیم
و در قوری لب پَر
چای دم نمی‌کنیم
یا روی کاناپه‌ی زوار در رفته‌ات لم نمی‌دهیم
که رویا ببافیم
گیرم که عصرهای جمعه از همیشه دلگیرترند
و شهر
از همیشه سردتر
خالی­تر

گیرم که دلتنگ تمام هم آغوشی‌هایمان
و ملافه‌های چروک خورده­ایم
این‌ همه بوسه که در چمدان جا نمی‌شود

در این کره خاکی


خود را در جنگلی دلگیر یافته ام


که هیچ نشانی نیست !


هیچ نشانی که راهی راست بر من بنمایاند


روز ها را میگذرانم تا به خوشبختی برسم


غافل از آن که خوشبختی روزهایی بود که گذرانده ام...

زندگی سبز نخواهد شد...تا شما ،ای مردم سر افسار گل میخک را به در باغچه ی خانه ی خود می بندید

فقط دوست دارم،که بفهمی...

چرا این بغض رهایی نمی یابد...؟؟؟

بغضی که هر لحظه کنار خاطـــرات پلک های خون آلودت....

زخمیه روزگـــار شده است...

که شبیه دست های آن روزم... رنگ ســـرخ غــروب رنگ پریده ای رابه خود گرفته ...

که در انتظار دو رکـــعـــت گــریـــه مانده است...

......کـــاش آســـمـــان......

دمی از بارانش را به چشمانم می فروخت..

در امتداد حسرت...