اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دل خسته ام ز تکرار

از شعر های بی بار

از جمله های خالی

از واژه های هربار



از قلب های بیزار

از شکوه های هر یار

از دیدن زندگی

از توی حلقه ی دار



از آجر و از دیوار

از هر چه سیم خاردار

از آشیان قمری

بالای چوبه ی دار



از جستجوی دیروز

که مانده زیر آوار

+++

اما باور کن تمام این خنده های تلخ
به اندازه ی تبسم دیدارهایمان نمی ارزد
به تبسم پشت میز کافه
به تبسم خداحافظی هامان
این خنده ها به هیچ نمی ارزد

مردی هستم
در اشتیاق دوست داشتنت
مرا چیزی جز تو سیر نمیکند
مرا بوسه ای بده
تا جانی تازه کنم
که یکی بوسه از لبانت
مرا مانند ققنوسی از میان خاکستر
رها میکند
مردی هستم فقیر
در اشتیاق لمس تن تو
آن زمان که تابش آفتاب
از تن تو جواهری میسازد

عروسک دوست داشت گریه کنه اما لبخند را بر لبانش دوخته بودن

تاریکخانه