اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پلکم را به آتش کشیده اند

نگاهم شکسته

صدایت

چراغی ست افروخته

- در باد،

و در مِه...

در این سکون ِ مطلق ...

پیچ در پیچی جادّه ها ...

چقدر خنده آور است ...

اگه خاموشم