اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به او گفتم
باران که ببارد
عادت خواهی کرد به گریستن در باران
و اشک های توبارانی خواهد شد
هم چون تمام باران ها،
خندید؛ او عادت را نمی فهمید...

تا به کی نقل کنیم قصۀ شوریده سری را...

از رفاقت های این روزها خسته ام

چــقــدر خــوب مــیــشــد ..

تـو اوجِ لـحـظـه ی دلـتـنـگـی ..

کـه زانـو تـو بـغـل کـردی و تـکـیـه زدی بـه دیــوار ..

مـی اومــــد بـالا سـرت..

سـایـه ش رو تـنـت نـقـش مـی بـسـت..

هـمـون کـه دلـــیـــل ِ دلــتــنــگـــیـت ِ

تو

از یاد رفته ای

و عشق را به اندازه ی کوتاهی یک زندگی

ندانستی..