اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حافظه ی شاعرانه ام


پیش دیروزم کنار چشمانت جا مانده است

شاید بیایی...

قربون محبت داداشی جونم

آخه چند صفحه رو برگردم ....تا پیدا کنم ....

زندگی لعنت بهت.

که از هر زاویه ای نگاهت می کنم

یه خاکستری ِ مسخره ای

با سایه های رنگی.

این صبر که من می کنم افسردن جان است...