اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کسی نمی داند

دیشب

بر من چه گذشت...

مرد بارانی...

لب هایم به لبخند...

بی تو بیزارم

و مثل سایه ی تنهای سرد دیوارم

بیا به ساز دل من برقص با دل من

که با غرور بگویم نکرده انکارم

دلشوره های عجیبی این روزها تمام بودنم را پر کرده

آسمان با میله های تر باران روی پنجره ی اتاقم راه می رود

پنجره را که باز می کنم باد صورتم را سرخ سیلی می کند

و یک مشت باران توی صورتم می خوابد...

گاهی اشتباهی یک جاده را چند بار می روم و باز هم ...

پر از سوء تفاهم شده ام ، کارهای بیهوده زیاد انجام می دهم

باحاله

اصلا امشب مثل دریا باش ، دریا که شدی

کشتیِ پهلو گرفته در بنادر می شوم