اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه قدر سخت است هجاي درد را كشيدن وقتي كه كوه هم از زير اين بار شانه خالي كرد و بر سر زمين فرو ريخت تمام سنگريزه هايش را كه روزي بوي صبر مي داد؟!

بیش از این حتی غزل تاب و توانم را نداشت

وقتی که کوچ دوای درد پرستوها نیست....

گم می کنم دست وپای عروسکم را

هجوم شور مرواریدها

اما نگران نباش

ما سرانجانم به دریا می رسیم