اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نیستی و دلم می گیرد

اندوه

درون سینه ام روییده است

و لابه لای برگ ها

صدای بی تاب پرنده ای می آید

ماه

درست مثل شبی ست

که تو بیدارم کردی

برگی می افتد اندکی از سایه کم می شود

اندوه را

چگونه قسمت کرده اند

که در دل هر خانه ای

قدری پیداست

حق با دوباره ی پنجره ها بود

تو در کوچه نیستی

و دروغ

لیوانی ست که پُر و خالی می کنم از

هیچ

« زیبائی ات دست و پای شعرم را می بندد! »

( اورهان پاموک )

حوصله ی من هم!

Bırakma beni başkalarına

Görür dayanamazsın!

بعدِ باران؛

دوست داشتنت

ببین چه منظره ای خلق کرده دست خدا
فقط نگاه کن و پشت پنجره بنشین