سلامـــــــــ عزیز میبینی چقدر وقته نیستــــــِ اما هـــگز فراموش نمی شی اینا مطمئن باش

سلام دادااااااا

اینروزها نشسته ام و با حیرت فقط نگاه میکنم به آنچه که در درونم در حال رخ دادن است.

گاهی چنان با سرعت اتفاق می افتد که قادر به تجزیه و تحلیل آن نیستم.

و همه چیز پشت سر هم.....شاید چند سال دیگر اگر باقی باشم و به پشت سرم نگاه

کنم آنوقت بتوانم بهتر درکش کنم.

به شما حق میدهم اگر از حرفهایم چیزی دستگیرتان نشود.پس سعی میکنم ساده تر و

روان تر صحبت کنم.

همه ما روزی به این دنیا آمده ایم و روزی هم خواهیم رفت.

خیلی ها همانطور که می آیند همانطور هم میروند.بدون اینکه ذره ای تغییر کنند.

بدون اینکه فکر کنند از کجا آمده اند؟....برای چه آمده اند؟...و به کجا خواهند رفت؟؟؟...

آیا تمام این نظم و قوانین جهان هستی که همه ما به آن معترف هستیم برای همین

آمد و رفت عبث و بیهوده ماست؟

برای این است که من به این دنیا بیایم رشد کنم بالغ شوم ازدواج کنم در بهترین نوع و

وضعیت ..از بهترین دانشگاهها مدرک بگیرم صاحب بالا ترین مدارج علمی و بزرگترین کمپانیها

و برترین وضعیت مالی ورفاهی شوم و چند بچه و بعد مرگ؟......................همین؟؟!!!!!

چه با خود خواهم برد؟.......................................هیچ؟!!!!!!!!!!!!!!!!

بله من معتقدم ما چیزی را با خود خواهیم بردو آن همان چیزی است که در ما ایجاد تغییر میکند.

دانسته های ما از خودمان از جهان هستی و آن کس که دستان هنرمند و پنهانش در کارند.

راستی ما چه قدر خودمان را میشناسیم؟...

چه قدر با خودمان صادقیم و در احوال خودمان کنکاش میکنیم؟....

به چه چیزهایی در مورد خودمان رسیده ایم؟....

آیا چیزهایی که در یک مقطع باعث شادی و رضایت ما میشود در مقطع دیگر هم همان احساس

را به ما میدهد؟

مسلما نه...انسان کمالجو در گذر از مقاطع زندگی به دنبال چیزی است که به او آرامش جاودانه

بدهد..به همین خاطر میگردد و میگردد و میگردد و در آخر به خودش میرسد...

به همانجایی که از ابتدا بود........

و در میابد که درون او بسیار وسیعتر و بزرگتر از آنچه که در بیرون شاهدش بوده....

جهانی است در درونش که دست نخورده و کشف نشده.........

و آنوقت است که مثل من گیج و حیرت زده بر جای میماند .

برگرفته از فرهنگ برزیل

شبی در خواب ديدم مرا می‌خوانند، راهی شدم، به دری رسيدم، به آرامی در خانه را كوبيدم.
ندا آمد: درون آی.
گفتم: به چه روی؟
گفت: براي آنچه نمي‌دانی.
هراسان پرسيدم: براي چو منی هم زمانی هست؟
پاسخ رسيد: تا ابديت
ترديدی نبود، خانه، خانه خداوندی بود، آری تنها اوست كه ابدی و جاويد است.
پرسيدم: بار الهی چه عملي از بندگانت بيش از همه تو را به تعجب وا می‌دارد؟
پاسخ آمد: اينكه شما تمام كودكی خود را در آرزوی بزرگ شدن به سر می‌بريد و دوران پس از آن در حسرت بازگشت به كودكی می‌گذرانيد.
اينكه شما سلامتی خود را فدای مال‌اندوزی می‌كنيد و سپس تمام دارايی خود را صرف بازيابی سلامتی می‌نماييد.
اينكه شما به قدری نگران آينده‌ايد كه حال را فراموش می‌كنيد، در حالی كه نه حال را داريد و نه آينده را.
اين كه شما طوری زندگی می‌كنيد كه گويی هرگز نخواهيد مرد و چنان گورهای شما را گرد و غبار فراموشی در بر می‌گيرد كه گويی هرگز زنده نبوده‌ايد.
سكوت كردم و انديشيدم،
در خانه چنين گشوده، چه می‌‌طلبيدم؟ بلی، آموختن.
پرسيدم: چه بياموزم؟
پاسخ آمد: بياموزيد كه مجروح كردن قلب ديگران بيش از دقايقی طول نمی‌كشد ولی برای التيام بخشيدن آن به سالها وقت نياز است.
بياموزيد كه هرگز نمی‌توانيد كسی را مجبور نمایید تا شما را دوست داشته باشد، زيرا عشق و علاقه ديگران نسبت به شما آينه‌ای از كردار و اخلاق خود شماست .
بياموزيد كه هرگز خود را با ديگران مقايسه نكيند، از آنجايی كه هر يك از شما به تنهايی و بر حسب شايستگي‌های خود مورد قضاوت و داوری ما قرار مي‌گيرد.
بياموزيد كه دوستان واقعی شما كسانی هستند كه با ضعف‌ها و نقصان‌های شما آشنايند ولیکن شما را همانگونه كه هستيد و دوست دارند.
بياموزيد كه داشتن چيزهاي قيمتی و نفيس به زندگی شما بها نمی‌دهد، بلكه آنچه با ارزش است بودن افراد بيشتر در زندگي شماست.
بياموزيد كه ديگران را در برابر خطا و بی‌مهری كه نسبت به شما روا مي‌دارند مورد بخشش خود قرار دهيد و اين عمل را با ممارست در خود تقويت نماييد.
بياموزيد كه كه دونفر می‌توانند به چيزی يكسان نگاه كنند ولی برداشت آن دو هيچگاه يكسان نخواهد بود.
بياموزيد كه در برابر خطای خود فقط به عفو و بخشش ديگران بسنده نكنید، تنها هنگامی كه مورد آمرزش وجدان خود قرار گرفتید، راضی و خشنود باشيد.
بياموزيد كه توانگر كسی نيست كه بيشتر دار