سلامـــــــــ عزیز میبینی چقدر وقته نیستــــــِ اما هـــگز فراموش نمی شی اینا مطمئن باش

بی نهایت زیباست

بای

امشب از آن شب های بی پایان نکبت است که آرزو می کنیم ای کاش اینقدر نمی فهمیدم

ای کاش در اینجا نبودم

شاید این جزء معدود زمان هایی است که از کلمه ای کاش استفاده می کنم...

حتی حوصله نوشتن را هم ندارم فقط می دانم این نیز بگذرد...

و فقط این من هستم که در بین فرسوده می گردم از رنج

از تلاشی که نمی دانم آیا صوابی در آن هست یا نه

حتی جرأت ندارم بگویم: آنچه مرا نکشد، قوی ترم می سازدم...

فقط می دانم حتی انتخابی جزء ادامه، ندارم !

باز مانند همیشه می نویسم تا شاید فرافکنی کنم، اما امشب از آن شب هاست که با نوشتن هم آرام نمی گیرم، حتی بودن کسی را در نزدم نمی خواهم فقط دلم می خواهد اینجا نبودم...

نمی دانم تا به کی توان ادامه دادن را دارم !؟؟

مرده ای در دنیا خواب زدگان !
مرده ای در بیابان عاطفه، شور، حس، بودن و عاشقی های کودکانه !...

ای کاش لحظه ای بیدار و زنده می گشتم و باز می توانستم نفس بکشم و احساس کنم و هیجان داشته باشم، بیایم و ببینم و لذت ببرم
که دنیا چیزی نیست جزء برای لذت بردن

که چه حیف مردگان و خواب ماندگان نتوانند لذت برند
و من در این دنیا هیچ ندیدم جزء خواب زده راه رونده...

آه چه سود که هر لحظه تمام نقش او را می بینیم و بیدار نمی گردیم ؟ و باز در پی او می گردیم

آری خدا را می گویم همان که عشق است و معشوق و عطش و آب و سودا و لذت و بودن و تهی گشتن و شور و هیجان و احساس...

همه ریختند با تند بادی از پشت پا زدنهایت

همه شكستند با دل شكستگی هایت

همه خشك شدند با درك نكردن هایت

دگر برایم چه مانده ...

فقط آن تك برگِ سبز

كه برروی تك شاخه بلند ِ

استوار بر تك درختی كه تنها امیدم به توست

كه ریشه هایش ز خاك برآمده

و آفتاب سوزنده حرف هایت، كه بر سر تك برگ دل كوچكم می تابد،

و او را تا عمق وجود می سوزاند

و تند باد بی مهری تو كه لحظه به لحظه شاخه های بلند

این تك درخت را به هر سو می كشاند.

امید ِ سبزم را

زردُ

شكسته ُ

خشك

و این است همه دوست داشتنت به من

منتظر روزهایی که سپیدند ، روشن اند...

بی تابم...

که بدانم تا پایان این روزهای روشن ، من هم سپید خواهم شد؟

سبک خواهم شد ، آن قدر که بپرم...

بدون آن که ذره ای غبار بر بال های تازه ام باشد