نکته‌ای که کلوگر به آن اشاره می‌کند، استعداد یادگیری انسان است. زنان یاد می‌گیرند که مانند مردان بخوانند. این امر چندان دشواری نیست. شخصیت‌های کلیدی و جالب اکثر آثار ادبی کلاسیک مردان هستند. ما تلاش می‌کنیم با آن‌ها همذات‌پنداری کنیم و آن‌ها کم کم سلیقه و نوع خواندن ما را شکل می‌دهند. کدام زنی حاضر است که با دختران فریب‌خورده داستان‌ها، زنان حیله‌گر یا آنان که ابزار سرگرمی‌اند، همزادپنداری کند؟ خوانندگان زن به‌تدریج خواسته‌ها و علایق مردانه را از آن خود می‌کنند و گمان می‌کنند که آن‌ها ویژگی‌های عمومی انسانی‌اند. ما می‌گوییم "بله، من با قهرمان داستان احساس همدلی می‌کنم. ما هم مثل آن‌ها هستیم." اما در دل می‌دانیم که نیستیم، و آنچه برجا می‌ماند پس زدن و حقیر شمردن زنانگی‌ست. امری کسالت‌آور و حاشیه‌ای که به اندازه دغدغه‌ها و ماجراجویی‌های مردان ارزش پرداختن ندارد.


"زنان به گونه‌ای دیگر می‌خوانند"، جستارهایی از روت کلوگر

روت کلوگر مثالی می‌آورد و می‌نویسد:


"رویارویی هملت با مرگ و نوع رابطه‌اش با پدر و مادر، شک و وسوسه‌های فاوست است که مورد توجه خواننده زن قرار می‌گیرد و رنج عمیق و آرام گرچن و شور و شوق افلیا و جنون و مرگ هر دوی آن‌ها اما فراموش می‌شود. رنج و مرگ گرچن و افلیا برای خواننده مرد قابل پذیرش است. او با این چهره از زنان در آثار ادبی آشناست. بار‌ها آن را خوانده است و همراه همسراین تکرار کرده است:
پسر گستاخ چید رز سرخ دشت را
رز سرخ تقلا کرد و فروکرد خارش را
اما چاره نکرد و آخ
او باید رنج بکشد
‌ای رز سرخ، رز سرخ دشت"

اشاره کلوگر به شعری از فرانز شوبرت است به نام "رز سرخ دشت" که آن را بر اساس شعری از گوته نوشته است. در این شعر "رز سرخ" استعاره‌ای از دختر جوان و زیبایی‌ست که مورد توجه پسر جوانی قرار می‌گیرد، اما در برابر او مقاوت می‌کند. ولی پسر جوان- که شعر او را پسر وحشی گستاخ می‌نامد- سرانجام مقاومت دختر را می‌شکند.


نویسنده از این شعر به عنوان شعری مزورانه و ریاکارانه یاد می‌کند که در آن تعرض و غلبه زور پسر بر ضعف دختر همچون سرنوشت ناگزیر دختر نشان داده می‌شود که گویی دختر چاره‌ای جز تن دادن به خواست پسر ندارد و علاوه بر این در شعر این تعرض همانند صحنه‌ای عاشقانه ترسیم می‌شود. کلوگر می‌نویسد، برای آنکه چنین شعری از نگاه یک زن یا دختر، زیبا به‌نظر آید، لازم است که چشم‌هایش را ببندد و بر آگاهی انسانی‌اش پا بگذارد تا بتواند همراه همسرایان تکرار کند:
"اما چاره نکرد و آخ
او باید رنج بکشد
ای رز سرخ رز سرخ دشت."


در انتها روت کلوگر بر پذیرش تفاوت خوانش زنان و مردان تأکید می‌کنند و اینکه دغدغه‌ها و وسوسه‌های قهرمانان مرد داستان‌ها لزوماً وسوسه‌ها و دغدغه‌های انسانی و فراجنسیتی نیستند.
او در کتاب دیگری به نام "زنان چگون می‌نویسند" ( ۲۰۱۰) این پرسش را پی می‌گیرد که آیا زنان به گونه‌ای دیگر می‌نویسند؟ او در این کتاب آثار نویسندگان زن از کشورهای مختلفی از جمله ایران را بررسی می‌کند. در نوشتاری دیگری به این کتاب خواهم پرداخت.

سلام .خیالی نیست.فقط بهم پشت پا نزن که روی زمین ولو بشم.مرسی

OK

چقدر خوبه که آدم هر روز بتونه یک نفرو بخندونه و یا دلشو شاد کنه!در ماه ٣٠ نفر و در سال ٣٦٥ نفر و اگر عمر آدمی ٧٠ سال باشه مساوی است ٢٥٥٥٠ نفر .به عبارت دیگر آدم ٢٥٥٥٠ دوست پیدا کرده است.