منم میرم آخرش

گريه كن

بدجنس

شب يكسري خطاب از عسكاي ساحل و غروب كه خودم گرفتم واست خطاب ميكنم

البته حس مشترک نسل ما، فقط محدود به تلویزیون نیست. ما در دوره‌‌ای زندگی کرده‌ایم که دو حادثه مهم و تاریخی در آن اتفاق افتاده است. انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی. بخش زیادی از خاطرات و شخصیت ما محصول آن شرایط است. خاطراتی که برای نسل‌های بعدی شاید به افسانه تبدیل شود!

شور و حال و جنب و جوش مردم، حماسه و ایثار، شهامت و شهادت، فداکاری و مهربانی، از خودگذشتگی و جهاد، مربوط به همان دوره است. بدرقه رزمندگان، استقبال از آنها، تشییع پیکر شهدا، آژیرهای خطر، وضعیت قرمز و سفید، خاموشی شهرها، کمک‌های مردمی پشت جبهه، بمباران و موشک‌باران، دیوارهای صوتی، مارش حمله، سرودهای حماسی گلریز، نوحه‌های آهنگران و کویتی‌پور، مادر مادر بچه‌های آباده، صبح جمعه با شما، قصه ظهر جمعه، راه شب، شیرخدا، تقویم تاریخ و … به همان دوره تعلق دارد.

شخصیت کودکی و نوجوانی ما در چنان فضا و حال و هوایی شکل گرفته است. دوره سختی بود با مشکلات و مصائب زیاد، اما شیرین هم بود. گویی دانشجوی یک دانشگاه سراسری و عمومی بودیم. ادب و آداب این دانشگاه روی ذهن و عین و زندگی ما تاثیر می‌گذاشت. تاثیری که تا سال‌ها همراه ما بود و البته کم‌کم با تغییر ذائقه و زمانه، ما هم عوض شدیم.

خیانت و یا در خوش‌بینانه‌ترین حالت، اشتباه و کم‌کاری مسئولان فرهنگی و فعالان عرصه هنری و فرهنگی جامعه، فراموشی این خاطرات و اتفاقات تاریخی است. اگر انقلابی مثل انقلاب اسلامی و جنگی مثل جنگ هشت ساله، در هر کشور دیگری اتفاق می‌افتاد، تا سال‌ها درباره‌اش فیلم و سریال و تئاتر و داستان و آهنگ و سرود ساخته می‌شد، اما …

اما در کشور ما، بهترین و زیباترین آهنگ‌ها و سرودهای انقلابی، محصول همان دو سه سال اول انقلاب است. فیلم‌های انقلابی ما هم به تعداد انگشتان دست نمی‌رسد که همان‌ها هم در ابتدای انقلاب ساخته شده‌اند. داستان و رمان هم مثل فیلم و سریال. البته وضعیت دفاع مقدس نسبت به انقلاب اسلامی کمی بهتر است اما باز هم تعریفی ندارد. بدون تعارف وضعیت فرهنگی و هنری ما در شان عظمت انقلاب اسلامی و دفاع مقدس نیست.

دوم

«وضعیت سفید» یکی از بهترین و زیباترین سریال‌هایی است که تاکنون ساخته شده و این شب‌ها از تلویزیون پخش می‌شود. سریالی که آن دوره‌ی تاریخی و تقریبا فراموش شده را دوباره برایمان زنده می‌کند. شاید بهتر باشد بگوییم که با دیدنش دلمان برای صفا و سادگی آدم‌های آن دوره تنگ می‌‌شود!

وضعیت سفید، یک آرشیو تقریبا کامل از همه یادها و خاطرات و نمادهای آن سال‌هاست. این را می‌شود هم در تیتراژ ابتدایی آن دید و هم در لحظه‌لحظه‌ی متنش. از دفتر و کتاب مدرسه و شعارهای روی دیوار مدرسه و چراغانی و تزئینات ایام دهه فجر و چراغ علاء‌الدین و تلویزیون‌های بزرگ و قدیمی و دیدنی‌ها و نام‌ها و نشانه‌ها و سیروس قایقران و علی نصیریان و حاج آقای قرائتی گرفته تا جبهه رفتن‌های مخفیانه و چشم انتظاری مادر و همسر و سرودهای حماسی و آژیر خطر و لباس‌های خاکی و مانتوهای بلند و گشاد و شرم و حیا و عفت در روابط دختر و پسر!

به نظر من هدف این سریال فقط این نیست که ترکیبی از این آرشیو سمعی و بصری را به مخاطب نشان بدهد. در پس این خاطرات و این حس نوستالژیک، یک دنیا پیام است: درس عشق و محبت و حماسه و این نکته‌ی ظریف که بازگشت به حال و هوای آن دوره، شاید دوای بسیاری از دردهای اجتماعی امروز ما باشد! البته بازگشت نه به معنای استقبال از جنگ و خشونت، که به معنای آشتی با اخلاق و خانواده و معنویت و جهاد و ایثار و مهربانی و حماسه

دوران جنگ، دوران سخت و مصیبت‌باری بود، اما در عین حال زندگی در همه جای ایران جاری بود. جنگ، از زندگی مردم جدا نبود. مثل فیلم‌ها و سریال‌های مناسبتی حال و حاضر تلویزیون نبود که گویی قطعه‌ای گمشده و جدا از زندگی باشد.

عادت کرده‌ایم که در روزها و شبهای شهادت و ولادت، هفته دفاع مقدس و یا ایام دهه فجر، فیلم‌ها و سریال‌هایی ببینیم که شعار می‌دهند، توی ذوق مخاطب می‌زنند. مثلا اگر فیلمی درباره نماز ساخته شود، این فریضه‌ی دینی را به بدترین شکل ممکن لابلای یک فیلم‌نامه‌ی ضعیف قرار می‌دهند. صرفا به اندازه خم و راست شدن یک هنرپیشه! اما امتیاز منحصر به فرد «وضعیت سفید» این است که جنگ را تافته‌ی جدا بافته از زندگی مردم نشان نمی‌دهد. جنگ تحمیلی کنار زندگی شبانه‌روزی مردم وجود دارد و تمامی اعضای خانواده به نحوی با آن درگیرند.

این ویژگی البته با تاکید بر محوریت عشق و محبت و در کنار بازی خوب و طبیعی هنرمندان این مجموعه، وضعیت سفید را به سریالی فراتر از سریال‌های تلویزیون مخصوصا در این چند سال اخیر تبدیل کرده است.

"وضعیت سفید" تصویری‌ست واقعی از یکی از مهم‌ترین برهه‌های بعد از انقلاب، به علاوه‌ی داستان و شخصیت‌ها و کارگردانی که می‌توان از آن‌ لذت برد. این یکی از بهترین کارگردانی‌های عرصه‌ی سریال‌سازی سیماست. به میزان باورپذیری بازی‌ها دقت کنید، به جزئیات صحنه‌ها، به طبیعی بودن دیالوگ‌ها، به شخصیت‌های باورپذیر، به اینکه هرکدام از شخصیت‌ها لحن صحبت کردن و رفتار و سکنات خاص خود را دارند و به معنای واقعی کلمه یک شخصیت کاملند، نه تیپ‌های مصنوعی گل‌درشت سریال‌های دیگر سیما. برای بهتر به‌دست آمدن تفاوت شخصیت‌پردازی‌های این سریال با دیگر آثار سیما کافی‌ست دقت کنید به شخصیت‌های سریال‌های "سقوط آزاد" و "سایه روشن" که هم‌زمان با این سریال در حال پخش هستند و با کلی هزینه‌ی ساخت و تبلیغات فراوان به روی آنتن رفته‌اند.

اما یکی از مهمترین نکاتی که باید در مورد "وضعیت سفید" گفت، این است که خوشبختانه سازندگان این سریال قصد سخنرانی و موعظه کردن مخاطبان خود را ندارند، مسئله‌ای که پاشنه آشیل اکثر قریب به اتفاق آثار سینمایی و تلویزیونی بعد از انقلاب است. "وضعیت سفید" داستانش را تعریف می‌کند و خود این داستان حرف‌ها دارد برای گفتن. این ذات اصلی سینماست. سینما محلی‌ست برای داستان گفتن و قصه تعریف کردن، نه سخنرانی و موعظه و پند و اندرز دادن به بیننده، اگر پند و اندرزی هم هست، باید از دل داستان در بیاید نه به زور در دهان شخصیت‌ها گذاشته شود. همین شعاری بودن فیلم‌ها و سریال‌ها و بحران قصه‌گویی در سینماست که موجب می‌شود تا فیلمی مانند "جدایی نادر از سیمین" کمی به مرزهای آن نوع از سینما نزدیک می‌شود با استقبال مواجه شود و موجی در سینما پدید آورد. داستان گفتن و سینمای قصه‌گوی کلاسیک عنصر گمشده‌ی هنرهای نمایشی امروز ماست و "وضعیت سفید" الگوی خوبی برای معرفی به برنامه‌سازان برای دیدن و الگو گرفتن.

اما شاید مهم‌ترین نکته در مورد "وضعیت سفید" سیر روایت داستان باشد. به یاد بیاورید سریال‌هايی مثل "جراحت"، "درمسیر زاینده‌رود"، "زیرهشت"، "سقوط یک فرشته"، "سه دنگ، سه دنگ"، "زیرتیغ"، "آشپزباشی"، "فاصله‌ها" و... را. در آن سریال‌ها متاسفانه همواره شاهد سیر فروپاشی و اضمحلال خانواده (جامعه) و سقوط آدم‌ها بودیم، که نه‌تنها بار روانی و اجتماعی مثبتی نداشت، بلکه موجب ایجاد حس سرخورده‌گی و یاس و ناامیدی در جامعه می‌شد، درست عکس آن چیزی که جامعه‌ای مثل جامعه‌ی ما نیاز دارد و درست عکس آن چیزی که وظیفه‌ی سازمانی مثل صدا و سیماست.

اما سیری که در "وضعیت سفید" شاهدیم، درست عکس تمام سریال‌های بالاست. در اینجا شاهد روایت داستان فرزندان خانواده‌ي پرجمعيتي‌ هستیم كه با آغاز موشك‌باران، تهران را ترك می‌کنند و همراه خانواده‌ی خود راهي باغ مادرشان در اطراف شهر مي‌شوند. اين همنشيني و معاشرت اجباري در حالي اتفاق می‌افتد كه اين چند خواهر و برادر داراي اختلاف‌ها و كدورت‌هاي بسياري از گذشته هستند و هيچ تمايلي به رفت‌وآمد با هم ندارند. اما به مرور، تحولي در روابط آنان با يكديگر رخ مي‌دهد و شاهد ایجاد وحدت در بین آنها هستیم.

این درست سیری‌ست که باید همه‌ی سریال‌های تلویزیون داشته باشند. حرکت از یک موقعیت بحرانی و منفی به سمت یک وضعیت ایده‌آل و مثبت. به یاد بیاورید روند ثابت تمام سریال‌های کره‌ای را و روند پیشرفت عجیب و غریب شخصیت اصلی داستان‌هایشان را و همچنین دقت کنید به استقبال فوق‌العاده‌ی تماشاگر ایرانی از سریال‌هایی مثل "جومونگ" و "یانگوم". این استقبال برای چیست؟ قسمت عمده‌اش نمی‌تواند مربوط به روند مثبت داستان و امیدی باشد که به بیننده القا می‌کند؟

در "وضعیت سفید" حتی اتفاق تلخی مثل جنگ موجب به‌وجود آمدن محبت و نزدیکی بیشتر بین افراد است و این یعنی امید دادن به جامعه، نه تلخ کردن کام مخاطبان به هر بهانه‌ای، نه دادن تنش و استرس بیشتر به جامعه‌ای که خودش به اندازه‌ی کافی دشمن دارد که هر روز بحرانی تازه ایجاد کنند. وظیفه‌ی صدا و سیما دادن نشاط و امید به مردم است.

با این همه با تمام نکات مثبتی که برای "وضعیت سفید" گفتیم اما نکته‌ای در این سریال هست که شاید به نظر عده‌ای جزو ضعف‌های آن باشد، و آن سیر کند اتفاقات داستان و یا کمی کش‎دار بودن روند قصه است. در این مورد باید گفت که سازندگان "وضعیت سفید" به عمد و آگاهانه از بار درام سریال کم کرده‌اند تا روند سریال درست شبیه زندگی واقعی باشد نه بیشتر و نه کمتر. در زندگی واقعی افراد مگر هر روز اتفاق ویژه‌ای می‌افتد؟ این سیر واقعی اکثر قریب به اتفاق مردم است و این سریال داستان زندگی واقعی آدم‌های دهه 60.

"وضعیت سفید" بعد از "مختارنامه" (البته با فاصله قابل توجه) دومین اتفاق خوشایند صدا و سیمای ضرغامی‌ست که احتمال تکرار شدن اتفاق دیگری شبیه آن در دو سال باقی‌مانده از دوره‌ی مدیریت وی کمی بعید است. این سریال شاید بتواند کمی از فشار سنگین رسانه‌ها و مردم را بر روی مدیران سازمان کم کند، ولی از سریال‌های دیگری که در همین روزها در حال پخش است این نکته کاملا معلوم است که تولید "وضعیت سفید" بیشتر یک اتفاق بوده نه از روی برنامه و هدف و راهبرد.

همچنین این نکته هم قابل بیان است که حتی پخش این سریال هم چیزی به کارنامه‌ی ضعیف مدیریت جناب دارابی اضافه نمی‌کند، چون تولید این سریال به سه سال قبل باز می‌گردد و دوره‌ی معاونت قبلی. تولیدات زمان مدیریت جناب دارابی "سقوط آزاد" و "سایه روشن" هستند که هم‌اکنون در حال پخش و خود نمونه‌هاي ضعيف دیگری هستند در کارنامه معاونت سیما بعد از "ساختمان پزشکان" و سریال‌های ماه رمضان.

۳
فقیریم؛ بدجور!..به یک «جشن نیکوکاری» برای سینما و سیما محتاجیم: برای تزریق اندکی عاشقانه. نه فقط ایران بلکه دنیا. این روزها حال عاشقانه‌ها خوش نیست. این را می‌شود از افزایش شمار صحنه‌های جنسی فیلم‌های عاشقانهٔ هالیوودی فهمید، از سخافت سایه‌انداخته بر عاشقانه‌های بالیوودی و وطنی. می‌توان این را از افزایش آمار طلاق در ایران (گرچه خیلی کمتر از آمار جهانی باشد)، از خشم و تنفر برخی آدم‌ها از هم، از خیانت و جنایت زن شوهردار در حق مردش و بالعکس، از افزایش رغبت به ازدواج‌های اینترنتی، از افزایش استفاده از داروها و ابزارهای توانمندکنندهٔ جنسی، از ازدیاد مصرف مواد مخدر و محرک، از افزایش آمار زندگی‌های مجردی خودخواسته می‌توان فهمید. یک زمانی در همین تلویزیون خودمان «در پناه تو» شیدایمان می‌کرد. پسرهای نوجوان و جوان دنبال مریم افشارِ خودشان (لعیا زنگنه) بودند و دخترکان نوجوان دنبال یک محمد منصوری (حسن جوهرچی) خوددار و عاشق. زمانه‌ای که پیرپسرهای این مُلک همچون اسدِ (رضا بابک) «آرایشگاه زیبا» دنبال این بودند که در میانهٔ عمر و از میان همهٔ مخالفت‌های مادری مقتدر (پری امیرحمزه) بالاخره دلخوشی ادامهٔ زندگی‌شان را پیدا کنند. همچون امیرحسین صدیقِ «کتابخانهٔ هدهد» که دلباختهٔ دختر شاد و شنگول (سحر دولتشاهی) قصه‌اش شد. کمی آن سوتر، «شب یلدایِ» کیومرث پوراحمد بود که برای خودش اکنون یک عاشقانهٔ کلاسیک است. وقتی مانند محمدرضا فروتنِ فروریخته و تک‌افتاده از پسِ مدت‌ها دلخوش بودن به یک صدای زنانهٔ آرام، «ناگهان» در میانهٔ یک روز برفی، از ورای یک پنجرهٔ بسته، «او» را ببینی که از پس چتر چهره عیان کند و تو بمانی با آن حس ناگهانی که در تاریکی سینما در تک‌تک سلول‌های بدنت جاری می‌شود. تیر خلاص هم می‌شود نوشتن یک شماره‌تلفن بر کف دست «او». این تصاویر سحرانگیز را اگر با نگاه‌های درمانده و عاشقانهٔ محمدرضا فروتن و لبخند بازیگوشانه و زنانهٔ هیلدا هاشم‌پور جمع کنی که گویی به شکارش می‌نگریست (مانند آن موقع که در پله‌ها، عاشقانه ولی ساکت به استادش (مهدی احمدی) – در فیلم سرد و یخی «شب‌های روشن» – می‌نگریست)، شب یلدا می‌شود حماسهٔ شورمندانه‌ای همچون «سوته‌دلان». مثل آنجا که «شهره آغداشلو» کنار حوض مانند مادری عاشق با پایین دامنش، صورت همسرِ بچه‌مانده‌اش را پاک می‌کرد.

۴
فارغ از نگاه احساسی، عاشاقانه و ستایش‌آمیز به «ارمغان تاریکی»، جلیل سامان با درآمیختن سیاست و عشق برگ برندهٔ خودش را رو کرد (همان چیزی که با ترکیب جنگ و عشق در «بر باد رفته»، «بیمار انگلیسی» یا «کوهستان سرد» به موفقیت انجامید). آن‌ها که در دههٔ پنجاه و شصت زندگی کرده‌اند یا تاریخ آن زمان را خوانده‌اند، می‌دانند جمع این دو سخت بود و گاه ناممکن. جلیل سامان این بزنگاه را در تردید مجید و برخورد سازمانی محکم و مقتدر چون «مجاهدین خلق» به خوبی درآورده است. سازمانی که ورای همهٔ کژی‌هایش تعدادی جوان بودند که به عشق مبارزه با آنچه که هیچ کس نمی‌پسندید – استعمار و استبداد – گردهم آمده بودند. جوانانی که زندگی مخفیانه و مبارزهٔ مسلحانه را بر زندگی آرام و بی‌دغدغه ترجیح دادند (به این دقت کنید که میانگین سن موسسین سازمان مجاهدین خلق – سعید محسن، علی‌اصغر بدیع‌زادگان، محمد حنیف‌نژاد، محمد نیک‌بین رودسری – تنها بیست و پنج سال بوده است؛ این را با بیست و پنج ساله‌های غرغرو و درمانده و بی‌تاثیر حالا مقایسه کنید). درست در زمانه‌ای که آمار فروش فیلم‌فارسی به همت جوانان و خانواده‌های ایرانی سیر صعوی داشت و شرکت در کنسرت فلان خواننده و بهمان شومن مُد بود، اینان و همتایانشان در دیگر گروه‌های مبارز چون «منصورون» و «صف» و.. متفاوت می‌اندیشیدند؛ چه آن‌ها که توده‌ای شدند، چه آن‌ها که در سِحر «اشرف دهقانی» و «مائو» و اردوگاه مادر شوروی بودند (گرچه در نهایت برخی‌شان مسافر تاریکی شدند) و چه آن‌ها که شورمندانه و شیفته‌وار به تأسی از «خمینی کبیر» کار را به آخر رساندند. سال‌ها است بیان و ترسیم آن فضا از سینما و سیمای ما رخت بربسته است.

زمانی همین سینمای ما در آثاری چون «دست‌نوشته‌ها»ی مهرزاد مینویی یا «تعقیب سایه»‌های علی شاه‌حاتمی یا «پرچمدار» شهریار بحرانی به آن فضاها می‌پرداخت ولی اکنون نه! دقت جلیل سامان در فضاسازی دههٔ شصت (با چشم‌پوشی از وجود فراوان تلفن و برخی عَلَمک‌های گاز) – در شرایطی که بزرگان باتجربهٔ سینما و سیما در بازسازی آن فضا بسیار اشتباه می‌کنند – و یکی‌بدوهای تئوریک میان بشرزاد (امیر آقایی) و مجید شایستهٔ توجه و الگوگیری است. شخصیت‌پردازی درست از دغدغه‌ها و انگیزه‌های جوانان عضو سازمان‌های مسلحانه و سیاسی پیش از انقلاب و دههٔ شصت برای کاستن از آسیب‌های سیاسی و اجتماعی امروزمان، امری ناگزیر می‌نماید. البته برای دوست داشتن «ارمغان تاریکی» دلایل دیگری هم داریم؛ جزییات دقیقی که برای باورپذیرکردن فضای اثر به دقت در کنار هم چیده شده بودند؛ جزییاتی که در آثار دیگران با بی‌حوصلگی فراموش شده بودند:

بازی خوب لیلا زارع که جزءجزء چهره‌اش بی‌اندازه معمولی بود؛ به مانند اغلب دختران آن سال‌های کشورمان (نه مانند حدیث فولادوند و لیلا اوتادی و نیکی کریمی و نه مانند صورت‌سنگی‌ای چون هدیه تهرانی)، معمولی به مانند همهٔ زنانی که بلد هستند با چادر رو بگیرند، چادر را روی سرشان و یا با دندانشان نگاه دارند (نه مانند بقیهٔ بازیگران که چادر برایشان حکم شنل را دارد)؛ سودابه بیضایی با آن گره مقنعه و سکوت‌های ممتد و منتظرش (سیمای یک زن کاملاً تشکیلاتی)؛ النگوهای پر و پیمان دست‌های لیلا زارعِ نوعروس که با هر تکانی صدای جیرینگ‌جیرینگشان می‌آمد؛ آرایش معمولی دههٔ شصتی سیمای ساده و معصوم لیلا زارع؛ شاگرد دست‌وپاچلفتی ولی ساده‌دل عکاسخانه؛ چهرهٔ مردانهٔ آرش مجیدی با آن اُورکت آمریکایی سبزرنگ؛ نگاه‌های خریدارانهٔ مادر مجید هنگام خواستگاری که سارای خارج از قاب را با بازی چشمانش ورانداز می‌کرد؛ رد و بدل شدن نگاه‌های شیطنت‌آمیز میان او و دختر باردارش که سلیقهٔ پسرش را تأیید می‌کرد؛ دیالوگ‌های عاشقانهٔ سارا و مجید که می‌شد در کنار خانواده و بدون آن‌که ارجاعی جنسی داشته باشند شنیدشان، بی‌آنکه در بیان احساسات افراط کنند؛ موسیقی گوش‌نوازی که با تک‌نوازی به‌جای پیانو یا ویولون خیلی خوب بر صحنه‌ها نشسته بود؛ پایان‌بندی فیلم و اینکه خودش را به سلیقهٔ هندی‌پسند ایرانی سنجاق نکرد به ویژه آنجا که برخلاف انتظار بیننده عمل ترمیمی صورت سارا موفق نبود و او ماند و زشتی صورتش و چالش قهرمانان با واقعیت زندگی؛ اعتراف سارا به اینکه درخواست طلاقش تنها چشمه‌ای از مکرهای زنانه بوده برای آزمودن دلدادگی همسرش (همان با دست پس زدن و با پا پیش کشیدن) و… برای مایی که با کمتر از این‌ها به آثاری چون «مختارنامه» و «در چشم باد» دل بستیم، این‌ها سرمایهٔ کمی نیستند. آنقدر جزییات شعف‌برانگیز در این اثر هست که آرزو کنیم ای کاش جلیل سامان این دههٔ طلایی و تلخ شصت را رها نکند و باز هم برای ما از آن روزها بگوید… روزهایی که فراموششان کرده‌ایم. زمانه‌ای که پسران پیش از پسری‌کردن مرد می‌شدند و دختران پیش از دختری‌کردن زن بودند و مادر؛ در حسرت یک آشپرخانه از خود، در رویای مادری‌کردن و همسر بودن.

سریع عفول کرده و مابقی جهانو تو ذلالت مطلق گذاشته.و در نتیجه از اون نسل منقرض شده یا به قول آمیرزا چهره نما، نگاتیو نور دیده به این ور دیگه خلائی از عقل به وجود اومده که آدمای مفلوک وبخت برگشته ی این حفره تاریخی مهکذا مجبوراً درکوچکترین پیش آمد زندگیِ به قول ارستو آمرانه خود یه کام بکی به فرمایشات آن تیر و طایفه از ما بهتران عقل زدهِ ی دانای کل خود داشته باشند و حسب مورد کسب تکلیف نمایند،و آن بزرگ مردان هماوردهای هول هم که میدونستند ما امروزه به این نکبت بی خردی و عقل گرایی و انتی ماین و تهاجم فرهنگی و استکبار جهانی و ... گرفتار میشیم رابه راه از خودشون نظریات کارشناسی ساتع کردند که دامَنَش اینقدر وسیعه که هیچ نکته ای رو از قلم ننداختند حالا شما از خواص اسفند دود کردن برای جلوگیری از چشم زخم مادر شوهر بگیر تا روشهای مکانیزه کردن دستگاه های دولتی در جوامع ملوک الطوایفیه فئودال زده ی بدبخت با درآمد سرانه سی وپنج هزار دلار.ولی چیزی که مهمه در امروز این کام بک دوستانی که ذکر وصفشون شد آخر کار نیست که ای کاش بود.نه تنها کار به استعلام ازاین فیوضات معنوی خاتمه پیدا نمی کنه بلکه بعضی از این شیر پاک خوردگانی که از اون پدران شیر مرد یا به قول این ارولوژیستای خودمون نیای اصلی، شاخه مویِ رعنایی در تنشون دارند با استناد به گوهراتِ اظهاری مکتوبه ومشهوده دست به روشن گری و تفسیر این کلام های طلایی میزنند.همون طور که یک بار خودم شاهد این امر خطیر بودم و به جونِ مامانم اگه دروغ بگم که زیر گذر بزرگ مرد تاریخ، حج میرزا دربه در یا به روایتی میرزا آجان با همین گوشای خودم شنیدم که اکبر آقا ماسبند از این ور گذر از پشت کرسی سخنوری خودشون پشت دخل ماسبندی،خدمت کمال آقا قصاب ،معروف به کمال قالتاق که من شخصا به علت بیست سی هزارتومنی که بدهکارشونمم ارادت خواصی بهشون دارم، در اونور گذر طی بیانیه ای غیر رسمی و نطق سر گشاده ای ابلاغ کردنند که مگه قدیمیا نگفتند که از دوعای گربه بارون نمیاد؟

پس چرا دیشب که حساب این گربهَ رو با اون چب دستی رسیدم در اخرین لحظه فرارش یه نگاهی خشم ناک توام با حس انتقام و عناد به من کردو یه نگاهیم به آسمون،بعدشم به نیم ساعت نکشید که بارون زدو آب تمامِ مغازرو برداشت.کمال خان هم که داشت ساتورو تو هوا میچرخوند تا شقه گوشتو تبدیل به دو شقه گوشت کنه این کارو نکردوساتور آورد پایین وگذاشت رو پیش خون و بعد با دستای چربش سیبیلای شاه عباسیشو یه چرخی دادو فرمود اکبرآقا از شما دیگه توقع نداشتم تو این بحبوحه تحریف عقاید نیاکانموم به این ماجراها دامن بزنید.بعدشم با چند لحظه مکث فرمودنند بابا جون قدیمیا گفتن از دوعای گربه کوره بارون نمی آد نه هر گربه ای.اکبر آقا رفت تو فکرو ازسر استیصال گفتند هااااان.و اذعان داشتند که حالا تکلیف چیه که ایشون هم در جواب فرمودند که باید طبق سخن پدرانمون عمل کنیم یعنی باید گربه رو بگیریم کورش کنیم تا دیگه از دوعای گربه کوره بارون نیاد.حالا این که با چه حقه و کلکی گربه رو گیر انداختند و با آیین ورسمو خاص چشای اون مادر مرده رو از حدقه در آوردن بماند.البته این یه نمونه کوچیکی در باب نتیجه گیری از سخنان گهر بار قدیمیا بود که فکر کنم واسه رسوندن مطلب کفایت کنه.می دونم که شما هم موندین یه لنگه پا مثله من رو این موضوع که چرا در امروزی که دارای این نسل جونه که داعیه خرد گرایی رو داره هنوز باید این نوع تفکر قربانی بگیره؟اون گربه یه مثال بود.شایدم نمادی بود که خیل جونایی که هنوز والدینی با این نوع تفکردارند درش نمود پیدا میکنه.این درسته که تِزِ اکبر آقا ماسبند و آنتی تِزِ شاغلام قالتاق بیشتر به یه قصه کمدی شبیهِ اما اون سنتزی که از نتایج حرف هاشون حاصل میشه و خِره گربه مادر مرده رو میگیره این داستانو به یه درام اجتماعی مبدل میکنه که روحش در تمامی زندگی نسبتاٌ مدرن امروز ما به یه نحوی مستتره.و راستش گاهی اوقات این قدر مغایر با اصول دو دو تا چهارتا می شه که آدم پیشه خودش میگه صد رحمت به .... .و این اطمینان وجود خواهد داشت که این خالی ما یا بهتر بگه آنسپیس ما با این نوع نگرش پر نخوهد شد.شاید بهتر باشه به دنبال خلا روانی افراد باشیم تا این که بگیم چرا و چی پرش کرده.البته این طور سطحی هم به موضوع نگاه کردن موجب برداشتی بچه گانه از موضوع خواهد شد.این تنها یک رشته از یک کلاف بزرگ در هم تنیده بود که من کشیدمش بیرون.

حالا از این حرفا بگذریم ،من فقط اینو میدونم که اگه از قدیما نگفته بودن که دختر و پسر خوبیت نداره شیرینی خورده هم باشن و بیشتر از چند روز عقدشون جاری نشه و اگه این خان دایی ما عقلشو دستی این حرفا نمیداد و لااقل یک ماه با خانومه سابقش نامزد کرده بود تا همدیگرو بشناسن الان دیگه لازم نبود واسه پرداخت مهریه اون خانوم مثه الاغ بندری از صبح تا شب حمالی کنه و اخر ماه تمام درآمدشو به علاوه چندر غاز درآمد باباش دسته کنه بره بده به مثلا خانوم سابقش.البته بهتره که یه طرفه به قاضی نریم و همه این حرفارو با یه چوب نرونیم و حتما از انصاف دوره که نگیم گاهی اوقات به نکات مهمی هم در این نسخ ذی قیمت برمیخوریم که میتونه راه سعادت بشرو نشون بده و ما رو خووووشبخت کنه(ما که تا حالا ندیدیم).حالا خدا کنه صابون این قدیمیا به تن شما نخوره.به تن ما که خورده،حسابیم خورده اون قدر که کفش داره چشامو میسوزونه.اخه از قدیم و ندیم گفتن...

داستان فیلم Water for Elephants درباره پسر جوانی بنام جیکب است، او در كالج در حال تحصيل در رشته دامپزشكي است اما اتفاق ناگواري براي خانواده او رخ ميدهد و جيكب پدر و مادر خود را در يك حادثه رانندگي از دست ميدهد و از سوي ديگر او قادر به پرداخت بدهي پدر خود به بانك نيست و خانه آنان نيز مصادره مي شود.

جيكب براي پيدا كردن شغل سر از يك قطار در مي آورد قطاري كه با آن حيوانات و وسايل سيرك جابه جا مي شود او با تلاش هاي خود در سيرك كار پيدا ميكند، جيكب در ادامه با دختري آشنا مي شود كه به او دل ميبندد و اين دختر،‌ معشوغه صاحب سيرك آقاي آگست است، صاحب سيرك مردي از خود راضي و عصباني است كه براي درآمد زايي بيشتر فيلي را خريداري ميكند و جيكب مربي تربيت اين فيل مي شود اما در ادامه داستان اتفاقات ديگري رخ ميدهد و...

تصويربرداي و صداگذاري اين فيلم در حد بسياري مطلوبي است و داستان فيلم بسيار زيبا دنبال مي شود، محيط هاي متنوع تصوير برداري در فيلم از نكته هاي جذاب تر شدن فيلم به حساب مي آيد.

در كنار عاشقانه بودنش كلي ماجراجويي داره
همونطوري كه دوس داري
خواهش

که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهَ ت،به فدای نخ آن شال سیاهت،به فدای رُخت ای ماه بیا،صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم توئی،
آجرک الله عزیز دو جهان،یوسف در چاه