ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

سلام نیما.کجا هست اینحا؟

شنیدن خبر مرگ باغ دشوار است

ز باغ لاله خبرهای داغ بسیار است

در این کرانه که باران داغ می بارد

به چشم ما گل بی داغ کمتر از خار است

گناه اول ما، افتتاح پنجره بود

گناه دیگر ما، انهدام دیوار است

خوشا اشاعه خورشید در بسیط زمین

صدور نور به هرجا که آسمان تار است

مرا زمان ملاقات آفتاب رسید

مکان وعده ما زیر سایه دار است

ناگفته‌های میرشکاک از قیصر امین‌پور

یوسف‌علی میرشکاک شاعر و طنزپرداز کشورمان در گفتگو با خبرنگار «جهان»، بارزترین ویژگی شخصیتی قیصر امین‌پور را ادب و متانت او عنوان کرد و گفت: استاد امین‌پور بی‌شک یکی از تواناترین شاعران سه دهه اخیر کشور است.

میرشکاک با بیان این که با مرحوم امین‌پور همشهری و هم‌کلاسی بوده است اظهار داشت: ایشان در ایام دبیرستان نقاشی کار می‌کرد و آن‌قدر زیبا تصویرها را می‌کشید که اگر ادامه می‌داد بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین نقاشان ایران می‌شد. یادم می آید که زمانی که در دبیرستان ما در مسابقه شعر شرکت کرده بودیم قیصر در مسابقه نقاشی شرکت کرده بود، همه ما دورش جمع شده بودیم و او داشت از روی یک تصویر نقاشی می کشید، ما هم تشویقش می کردیم.

وی با بیان اینکه قیصر امین‌پور یکی از دانشجویان فعال پیرو خط امامی در تسخیر لانه جاسوسی بود، افزود: یکی از موضوعاتی که همیشه درباره استاد امین‌پور برایم به صورت سوال باقی مانده این است که چرا ایشان بعد از تسخیر سفارت آمریکا دیگر در سیاست دخالت نکرد. بی شک استاد امین پور بعد از تسخیر سفارت آمریکا به این نتیجه رسید که سیاست ارزش ورود و دخالت کردن را ندارد.

میرشکاک با اشاره به علاقه ویژه سیدحسن حسینی به قیصر امین‌پور گفت: آقاسیدحسن به شدت قیصر را دوست داشت و اجازه نمی‌داد که کسی پیش او به قیصر حرفی بزند. علاقه آقا سید حسن به قیصر در حد تعصب بود.

وی افزود: من و مرحوم سیدحسن حسینی مدتی باهم قهر بودیم و فکر نمی‌کردیم که هیچ‌گاه این قهر به آشتی بیانجامد اما قیصر مریض شد و من و آقاسیدحسن که برای عیادت او رفته بودیم پای تخت قیصر باهم آشتی کردیم.
[لینک]

ای قاصدکان خوش خبر چندی است
گرد در و بام من نمی‌گردید
از قاصد روزهای بارانی
رفتید ولی خبر نیاوردید

ای قاصدکان خوش خبر اینجا
کار من دل گرفته بی‌صبری است
این خانه شبیه خانه نیما
از هر طرفی که می‌روی ابری است

در شعر اگر من و رفیقانم
از حافظ و از فروغ می‌گوییم
اما به هوای سکه‌ای زرین
پشت سر هم دروغ می‌گوییم

امروز اگر من و رفیقانم
تیغ آخته‌ایم بر گلوی هم
دیروز پر از بگو مگو بودیم
«ما چون دو دریچه روبه‌روی هم» 1

بی‌شاعر روزهای بارانی
«هر لحظه غمی و هر غمی دردی» 2
خنجر همه در کف رفیقان است
ای وای چه روزگار نامردی

سنگیم میان شهر سنگستان
شعر از غم ما مگر فروکاهد
شاعر! غزلی ترانه‌ای بیتی...
این شهر هوای تازه می‌خواهد

با وعده به هیچ می‌فروشندت
ای وای چه روزگار ارزانی
آی ای اخوان که خفته‌ای در طوس
بر خیز که سرکنی زمستانی

چندی است به لاک غم فرو رفته است
این شهر فسونگر برادر کش
از سکه فتاده غیرت و مردی
ما شاعرکان به سکه‌ای دلخوش

ای قاصدکان خوش خبر چندی است
این خانه دل گرفته کم‌نور است
آشفتگی ترانه‌های من
از دوری قیصر امین‌پور است...

پی‌نوشت:
1: م. امید
2: مصرع از مجید زهتاب است

نامی از هزار نام

ای شما!
ای تمام عاشقان ِ هر کجا!
از شما سوال می‌کنم:
نام یک نفر غریبه را
در شمار نامهای‌تان اضافه می‌کنید؟

یک نفر که تا کنون
ردپای خویش را
لحن مبهم صدای خویش را
شاعر سروده‌های خویش را نمی‌شناخت
گرچه بارها و بارها
نام این هزار نام را
از زبان این و آن شنیده بود

یک نفر که تا همین دو روز پیش
منکر نیاز گنگ سنگ بود
گریه‌ی گیاه را نمی‌سرود
آه را نمی‌سرود
شعر شانه‌های بی‌پناه را
حرمت نگاه بی‌گناه را
و سکوت یک سلام
در میان راه را نمی‌سرود
نیمه‌های شب
نبض ماه را نمی‌گرفت
روزهای چهارشنبه ساعت چهار
بارها شماره‌های اشتباه را نمی‌گرفت

ای شما!
ای تمام نام‌های هر کجا!
زیر سایبان دست‌های خویش
جای کوچکی به این غریب بی پناه می‌دهید؟
این دل نجیب را
این لجوج دیر باور عجیب را
در میان خویش
راه می‌دهید؟

شب بخبر

دَنَم مار... دَنَم.... شیمی لهجانَ شناسم... شرق گیلان لهجه خوره معلومَ