ای درخت آشنا

شاخه های خویش را

ناگهان کجا جا گذاشتی؟

یا به قول خواهرم فروغ:

دستهای خویش را

در کدام باغچه عاشقانه کاشتی؟

این قرارداد

تا ابد میان ما

برقرار باد:

چشمهای من به جای دستهای تو!

من به دست تو

آب می دهم

تو به چشم من آبرو بده!

من به چشمهای بی قرار تو

قول می دهم:

ریشه های ما به آب

شاخه های ما به آفتاب می رسد

ما دوباره سبز می شویم!