باید یک تنه بجنگم...

یـکـی از حـس هـای ِ قـشـنـگ ِ امـروز ایـن بـود کـ ِه کـارگـرهـا هـم حـتـی از دیـدنـت خـوشـحـال میـشـن و مـیـگـن ایـن مـدت خـودشـون رو هـم نـظـارت داشـتـن و حـرفـای مـن ُ بـرای هـم تـکـرار میـکـردن و انـجـام میـدادن، الـبـتـ ِه بـ ِه جـز اون فـرهـاد کـ ِه هـمـیـشـ ِه یـا داره جـریـمـ ِه مـیـشـ ِه یـا تـعـهـد مـیـده ، هـمیـشـ ِه هـم نـیـشش تـا بـنـا گـوش بـازه

کتاب یادتونه هم دارم.واقعا دوره ماها کارتن ها فرق داشت.مهاجران.دکتر ارنست.زنان کوچک...

بدون استثنا نکته های اموزنده داشت.حتی همون بامزی.پسر شجاع.خونه مادربزرگه...